مراثی ارمیا
پنج مرثیه بر اورشلیم ویران‌شده؛ و در میانهٔ آن، امید به رحمت‌های خداوند که هر صبح تازه است.
نخستین آیه‌ها
مراثی ارمیا ۱ (ترجمهٔ قدیم): کتاب از اینجا آغاز می‌شود.
- مرا ۱:۱
چگونه شهری که پر از مخلوق بود منفردنشسته است! چگونه آنکه در میان امت هابزرگ بود مثل بیوه‌زن شده است! چگونه آنکه درمیان کشورها ملکه بود خراجگذار گردیده است!
- مرا ۱:۲
شبانگاه زارزار گریه می‌کند و اشکهایش بررخسارهایش می‌باشد. از جمیع محبانش برای وی تسلی دهنده‌ای نیست. همه دوستانش بدوخیانت ورزیده، دشمن او شده‌اند.
- مرا ۱:۳
یهودا به‌سبب مصیبت و سختی بندگی، جلای وطن شده است. در میان امت‌ها نشسته، راحت نمی یابد. و جمیع تعاقب کنندگانش درمیان جایهای تنگ به او در‌رسیده‌اند.
- مرا ۱:۴
راههای صهیون ماتم می‌گیرند، چونکه کسی به عیدهای او نمی آید. همه دروازه هایش خراب شده، کاهنانش آه می‌کشند. دوشیزگانش در مرارت می‌باشند و خودش در تلخی.
- مرا ۱:۵
خصمانش سر شده‌اند و دشمنانش فیروزگردیده، زیرا که یهوه به‌سبب کثرت عصیانش، اورا ذلیل ساخته است. اطفالش پیش روی دشمن به اسیری رفته‌اند.
مراثی ارمیا: ۵ باب
هر باب صفحهٔ خودش را با متن کامل دارد.
ادامهٔ خواندن
کتاب مراثی ارمیا — کتاب شمارهٔ ۲۵ از ۶۶ کتاب ترجمهٔ قدیم: ۵ باب، ۱۵۴ آیه، متنی در مالکیت عمومی.